Cracking the Vault



Bij leven had Prince een kluis vol muziek, die nog niemand ooit gehoord had. Die kluis bleef gesloten. Men noemde het mystificerend The  Vault. Iedereen wilde weten wat daar in zat. Het sprak tot de verbeelding .

Als ik tot mijn eigen verbeelding spreek, denk ik dat ik ook een kluis in mij draag. Hoe die te openen? Een slim plan? Moet ik te werk gaan als een meesterdief? Wordt het The Great Brain Robbery? Of is het een kwestie van grof geweld? 

Wat als mijn  schat geen goudschat in een kluis is, maar een schuwe vogel, met een prachtig verenkleed en een ongehoord lied? Moet ik dan juist niet stil en geduldig zijn? Wachten tot de vogel vanzelf tevoorschijn komt of van zich laat horen? 

Hoe dan ook, zoals een muzikante ergens op Facebook met een mooie ‘tegelspreuk’ een ieder op het hart drukte:

Don’t die with your song still in you.

Gelukkig voor ons, Prince didn’t.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Columns schrijven: zit er brood in?

Ik stond vanmorgen bij de bakker toen ik achter mij een enorme stilte hoorde. Er was namelijk niemand anders in de winkel dan ik en de bakkersvrouw. “Kan ik u ergens mee helpen?”, vroeg zij vriendelijk. -“Nee dank u, ik kijk nog even rond.”, antwoordde ik en sperde demonstratief mijn ogen wijd open. Ik speurde de winkel af naar iets opmerkelijks. Een broodje met een rare vorm, een rare naam of iets modieus als glutenvrij dubbelgekneed knalerwtenbrood. Maar ik zag niets waar ik mijn giftige columnistenpijlen op kon richten. Waar ik ook keek, zag ik slechts doodgewoon brood, gevulde koeken en chocolade paashazen. Ik vond het nog wat te vroeg om te een stukje bij elkaar te zaniken over paaseitjes die na twee weken na Kerst in alle winkels in de schappen opduiken. Dus besloot ik nog maar wat te wachten. Ondertussen neuriede ik wat, deels om de tijd door te komen en deels om de stilte tussen mij en de bakkersvrouw niet al te onaangenaam te laten worden. Uiteindelijk druppelden e...
Meer lezen

Rubberlaarzen 4

Afbeelding
(naar aanleiding van het gelijknamige verhaal van Karl Ove Knausgard, Herfst , blz.121) Het verhaal over de brandende laarzen heb ik vaak verteld aan collega’s als leuke anekdote. Een succesnummer, maar dat moet voor een groot deel komen door de manier waarop ik het verhaal vertel. Op papier is het niet buitengewoon grappig. Een ander verhaal, dat zich een dag later afspeelt, heb ik nog nooit aan iemand vertelt. De basis is steeds hetzelfde. Een bleue jongen van achttien, weinig levenservaring en beschermd opgegroeid, doet wat hem gezegd wordt terwijl zijn eigen inschatting is: “Dit lijkt mij niet zo verstandig.”   De rebel die ik was op school, was nergens meer te bekennen. Zorgden de lekke laarzen vol benzine nog voor een stoere ontploffing, mijn eigen lekke laarzen zorgden voor een implosie van het zelfbeeld dat ik aan het boetseren was. Zoals op de lagere school, waar wij na een uurtje ‘vrij kleien’ onze scheppingen, hoe fraai ook soms   weer tot een vierkante hom...
Meer lezen

Vis

Afbeelding
In de supermarkt. Die anders ingedeeld is en waar ik maar niet aan kan wennen. Vlak na de groenten en het fruit: vriesvakken. Ik ben wat wazig, vermoeid en toe aan een bril. Zorgen. Aan mijn hoofd. Niet helemaal in de supermarkt dus, terwijl ik daar toch echt ben. Duw mijn karretje. Als plotseling. Oogcontact. Een vis op het droge. Een fractie van een seconde opperste paniek: “Help! Mensen! Een wezen in nood! We moeten hem redden! Water!!” Maar meteen daarop de juiste waarneming. Het is een vis in een plastic verpakking. Hij is dood. En dat is ook de bedoeling. Godzijdank. ( Shop on my friend. With hope in your heart .)
Meer lezen